یکی از مسائل اساسی در همه پروژههای صنعت نفت، بحث کنترل کیفی و نظارت بر حسن انجام عملیات مهندسی است؛ پروژه لایه نفتی پارس جنوبی هم از این بحث مستثنی نبود تا جایی که نظارت بهترین کلاس استاندارد دریایی را به همراه داشته است.
در بخش نخست، با توجه به گذشت بیش از پنج سال از ساخت جکت و تاسیسات سرچاهی (Well Head) مقداری آسیب داشتیم که با مدیریت صحیح و تنظیم یک برنامه تعمیراتی بسیار دقیق، سکو و تاسیسات سرچاهی را به بالاترین سطح کیفی ممکن رساندیم؛ اما بخش بسیار مهم و خاص این پروژه از حیث کنترل کیفی مربوط به قرارداد دوم یعنی طراحی، ساخت و بهره برداری ۶ ماهه از FPSO بود.
ابتدا پس از خرید کشتی باید نظارتی جامع و دقیق از حیث کیفی روی آن انجام میشد و از این رو مجری طرح (مهندس علیرضا ضیغمی) و مدیر پروژه فاز۱ (مهندس اسعدی) تلاش بسیاری کردند تا شرکت DNV حاضر به همکاری شود. این شرکت در امر نظارت بر عملیات دریایی، از بهترینهای جهان است. در ابتدا این شرکت به دلیل تحریمها از همکاری اجتناب کرد و از آنجا که این مذاکرات همگام با مراحل نهایی تدوینبرجام بود، مسئولان DNV اعلام امادگی کردند در صورت توافق با ایران این پروژه را بر عهده بگیرند. شرکت DNV شرکتی چند ملیتی است و بسیار بزرگ که اصلی ترین استانداردهای جهانی دریایی را صادر میکند. این شرکت بعدا با شرکت آلمانی GL ترکیب شد و شد DNV-GL.
در این بازه زمانی (تا پیش از به نتیجه رسیدن مذاکرات) از خدمات مجموعهای چینی به نام CCS استفاده شد که اگرچه مجموعه توانمندی بود، اما قابل مقایسه با DNV نبود. با این حال، در همان ابتدا توافق شد سطح بررسی و استانداردهای مورد استفاده مورد پذیرش و استانداردهای DNV باشد، تا اگر بعد از تحریمها فرآیند انتقال کلاس صورت پذیرفت، دچار مشکل نشویم.
در دوران تبدیل این کشتی به FPSO بررسیها و تستهای جامعی روی بدنه و تاسیسات آن صورت گرفت و همه بدنه بهطور کامل مورد تست التراسونیک UT قرار گرفت؛ در جریان تکمیل این بخش پروژه در چین بود که با اجرایی شدن برجام و پیگیری مصرانه مدیریت پروژه در بخش کارفرمایی و شرکت پتروایران، ورود رسمی شرکت DNV به این پروژه آغاز شد.
قرارداد امضا شده با شرکت DNV قرارداد بسیار جامع و خوبی بود و طبق این قرارداد که فرمت همیشگی DNV بود، همه نقشهها و طراحیها میبایست به تایید این شرکت میرسید؛ بخش دیگر تحت شمول این قرارداد بخش خرید و ساخت تجهیزات بود که مطابق این توافق باید پیمانکار سازنده FPSO همه وندورهای خود را موظف به امضای قرارداد با DNV می کرد و هیچ تجهیزی بدون نظارت و تایید نماینده ناظر DNV بر ساخت آن، امکان ورود به پروژه را نداشت. در واقع DNV با سه تیم پروژه ما را رصد میکرد؛ تیم بررسی نقشهها و طراحیها، تیمهایی ناظر بر فرآیند ساخت تجهیزات توسط سازندگان و وندورها و تیم نظارت بر فرآیند ساخت و نصب ماژولها و تجهیزات بر روی FPSO.
اما باید توجه کرد نظارت DNV از جنس نظارت عالیه است و بر روی مجموعههای درگیر در بحث کنترل کیفی اعمال میشود؛ نظارت سطوح پایینتر DNV در پروژه FPSO توسط تیم کنترل کیفی و بازرسی فنی خود پیمانکار ساخت یعنی اوانتگارد و پس از آن DUBAI DRY DUCK صورت می گرفت.
البته DNV روی آزمایشهای اصلی نظیر هیدروتستها و بخشهای کلیدی بهصورت حضوری بازرس مستقر خود را بکار گرفته بود. جلسههای ما و مجموعه کنترل کیفی شرکت پتروایران با این شرکت به صورت ماهیانه و یا در انتها بعضا یک هفته در میان انجام میشد.
به لطف خدا اواسط بهمن ماه پارسال، تستهای پروژه به اتمام رسید و اسفندماه FPSO در موقعیت کنونی مستقر شد. مطابق قرارداد با DNV این شرکت کل کشتی و بخش فراساحلی و نیز بخش تاپساید و پالایشی آن را تحت گارانتی خود قرار داده و مسئولیت آن از حیث کیفی بر عهده گروه DNV_GL است.
البته باز هم باید گفت از منظر کنترل کیفی هیچگاه نمیتوان کاری را صد در صد تایید کرد، اما در مجموع میتوان به صراحت گفت که این پروژه در قیاس با سایر پروژههای مرسوم صنعت نفت، کیفیت مطلوبتری دارد.
کاظم پورچرمی
مسئول بازرسی فنی طرح توسعه لایه نفتی پارس جنوبی
منبع : شانا
[divide style=”dots”]
متاسفانه از یکسال پس از واگذاری پروژه به شرکت نفت فلات قاره ایران تا کنون به مدت حدودا ۴ سال کلیه مدارک بین المللی از حمله پروانا کلاس این شناور معلق و سپس باطل شد و هیچ گونه تلاشی برای اخذ پروانه کلاس ایرانی نیز صورت نپذیرفت.